Mirënjohje dhe nderim …

Të flasësh për Sejdi Didën vetëm si mësues, nuk do të ishte e mjaftueshme edhe pse në këtë drejtim puna e tij ka qenë mase e lavdërueshme. Të gjithë ato që kanë marrë mësime prej tij e mbajnë mend si mësues shembullor, i ditur, i sjellshëm dhe i dashur në pafundësi jo vetëm me nxënësit, por edhe me prindërit e tyre. Kështu kam dëgjuar për të, kur kam bërë gjurmime etnografike në krahinën e Hasit. Në fakt hasjanët, të gjithë janë të sjellshëm e shumë korrekt në marrëdhëniet shoqërore

Por më duhet të përzgjedh midis tyre Sejdi Didën. Falë aftësive të tij intelektuale dhe kuriozitetit prej njeriu që do të dijë sa më shumë si dhe faktit se ishte banor i një krahine të spikatur për vlerat etnokulturore, ai i tejkaloi detyrat e mësuesit. Njëkohësisht me këtë detyrë fisnike, ai iu përkushtua edhe punës mbledhëse dhe studimore të trashëgimisë kulturore të krahinës së Hasit.

Kështu në vitin 1971 Arkivit të shkruar të Etnografisë pranë Institutit të Historisë iu shtuan të dhëna gojore, të mbledhura nga mësuesi Sejdi Dida, punë kjo që vazhdoi edhe në vitin 1973, 1974 e deri në vitin 1982.

Mbi të gjitha në materialet e sjella prej tij spikatin temat që kishin të bënin me traditën familjare, demonologjinë e krahinës, kultin e zjarrit etj. Veçanërisht me shumë interes për të ishte dhe tema e ushqimeve popullore, e cila është mjaft e pasur dhe e larmishme në fshatrat e kësaj krahine ku amvisat gatuajnë gjellë shumë speciale.

Pasioni i tij në njohjen dhe mbledhjen e trashëgimisë kulturore nuk u ndalë vetëm në grumbullimin e të dhënave, por edhe në sistemimin shkencor të tyre. Në këtë drejtim ai renditet në vend nderi midis mbledhësve të krahinave të ndryshme, punët e të cilëve ruhen në arkivat e Institutit të Kulturës Popullore.

Pikërisht për këto merita si dhe për vlerat që përmbajnë materialet e mbledhura prej tij, ai është cituar dhe vazhdon të mbetet në konsideratën e studiuesve të fushës etnologjisë.

Siç jam informuar, përveç materialeve të sistemuar në arkivat e këtij instituti, shënime e dorëshkrime të tjera janë mbledhur e ruhen në familjen e tij. Uroj që asnjë prej tyre të mos mbetet në pluhurin e harresës dhe brezat ta kujtojnë mikun mësuesin, prindin, shokun dhe dashamirin e trashëgimisë kulturore.

Me shumë mirënjohje e respekt

 

Prof. Dr. Afërdita Onuzi Etnologe